kalp dedik, beyin çıktı.

yıkıma yönelik hareketler fark ediyorum. 

belki tamamen deriyi değiştirsek? yeni bir deri için beynim hücrelere haber salsın. daha sağlamından. akıllı deri olsun mesela. hastalıklara karşı daha dirençli olsun, öyle önüne gelen mikropla haşır neşir olmasın. 

beynim vücudumun her yerine tek bir emir versin. "değişin lan!" desin. 

çünkü burada bir hayat var, yaşanıyor. devam ediyor. görüyorum, duyuyorum. durduramıyorum da. fakat ben içerisinde bulunamıyorum. neden? çünkü yıkıma yönelik hareketlerim var. çünkü bir adımı atarken herkes, o adıma odaklanmışken, o adım için mutlu ya da mutsuzken, ben bütün adımları görebiliyorum. bütün adımları hissedebiliyorum ve hepsini deneyimliyorum. ve işin en harika tarafı ben bunların hepsini aynı anda yapıyorum. ve daha da güzeli ben bunları yaparken hiçbir şey yapmama gerek kalmıyor. 

neden? 

çünkü yıkıma yönelik hareketlerim var.

sonra bakıyorum. her şey bir yıkım. 

sonra konuşuyorum, e biz burada ne yapıyoruz. komple hep birlikte ne yapıyoruz?

sonra ölüm diyorum. "ölümü düşünme, düşünmezsen yok olur" diyorlar.

şimdi mesela basit mantık şu: düşünmediğin herhangi bir şey var olabilir mi?

bu bir cevap olabilir mi: "eğer düşünmezsen olur, sen de mesela yaşayabilirsin.."

insan kendi beynine söz geçirebilse, konuşmaya ya da yazmaya bile gerek olmayacakken.. "düşünme ya" diye bir cümle kullanılıyor. o kadar her şey yüzeyde düşünülüyor. o kadar her şey yüzeyde kalıyor. çok tatlı. 

yıkımı düşünmemek hangi beyinlerin yetisi? bende olmayan yeti kimlerde var. 

her şey her zaman var olacakmış gibi. her şey, her zaman atlatılabilir, üstüne yazılabilir, zamanla geçirilebilir gibi. 

aslında her adım, yıkıma olan yakınlaşmadır. yaşamak dediğin her gün başka bir güzellik değildir, her gün bir başka boktanlıkla yüzleşmektir. yıkıma yöneliksen bu böyledir. 

bazı kafalarda öyledir. bazı hayatlarda yaşanmaz kafalar vardır. bazı insanlar ancak ve ancak sınırlı iletişim, sınırlı yaşam, sınırlı etkileşim ve sınırlı bir istek çerçevesinde hayatını sürdürebilir. o kafalar başka kafalar olmadan iyidir. o kafalar başkalarının kafasına da zarar verebilir. neydi? 

sınırlı olan her şey, öyle kalmalıdır.

sınırı aştığın andan itibaren, hatalar ortaya çıkar, çünkü her şey ve herkes bozuktur. format diye bir seçenek olamayan bir beyne komut vermeye çalışmak o beyni yorabilir. yakabilir de. gerçeklikten uzaklaşmaya zorlayabilir. 

her şey hiç var olmamış haline gelene kadar yıkım devam edecektir. her adımında silinecekler vardır. yıkım uzun bir süreçtir ve gerçek bir yıkım sonrası ancak insan deri değiştirebilir. 

yıkımı düşünmek, yaşamaktan daha çok yorar. 

yıkıma yönelik hareketlere ise engel olunamaz. 

mesela ben 7 gün önce bir kedi sevdim. ve o kedi şimdi yok. 

bana gerçeklikten bahseden beynime ve insanlara teşekkürler, ben kalkıyorum. iyi geceler. iyi günler. 

ben kendim değilim, ama olmak isterim, sartre.