söyledi ve uyandım.

sabah uyandığım zaman sırtımdaki terden anlıyorum ne kadar derinlere varmış rüyalarım. rüyalarım benim. en benim olan... tek benim olan. 

ne kadar gerçeğe yaklaşmışım, kendi gerçeğime, istediğim gerçekliğe.

yavaş da olsa geliyoruz oraya. 

güzellikler peş peşe geliyor. yokluğa karıştığımı hissettiğim an, biraz daha yok olduğum an hissedebiliyorum. uçmayı. 

bulutlara yakınım olduğum yerde. 

buz gibi ve yakıcı bir güzellik. 

bir müzik, bir yaylı çalgı, bir kadın sesi. anlamıyorum ne söylediğini. ve aslında çok iyi anlıyorum. 

mutluluğu en derinden hissetmek benim ödülüm. 

acıyı en uzaktan derinin altına çekmek ise lanetim. 

bu hastalık duygularımı dağıtmaktan geçiyorsa, isimlerini bile unuttum. hatırlayamıyorum. öğrenemiyorum. 

bir iyi var, bir de kötü. bir dünyada yaşıyorum, çamura basıp sonrasında göklere çıkıyorum.

en benzersiz şekilleriyle yoğruldum yalnızlığın. sonunda kendimi yalnızlığın kendisi olarak buldum. 

ince bir ipin üzerinde sallanıyorum sürekli. düşmek varken, düşmek güzel gelirken, aşağısı bitiş ve başlangıç... 

hava bile fazla bazen. nefes bile çok geliyor. 

ciğerlerimi doldurmak istemiyorum, bazen de unutuyorum içime çekmeyi. 

bedenim bazen ruhumdan daha çok gitmek istiyor. çürümek ve yok olmak istiyor. ruhun özgürlüğüne kavuşmasını istiyor belki. 

belki beden de kaldıramıyor bu ruhun işkencelerini. 

manikle güzelim. güzeliz. sağlığım benim, canım. 

kurduğum hayaller tertemiz, herkesten habersiz yaşadığım dünya gibi. rüyalarım ise bana asıl yalancıyı içimde sakladığımı hatırlatıyor. yıkıp geçiyor. bir cümle duyuluyor sonrası karanlık.

bir sesle uyanıyorum, sonrası gürültü. 

bir insanın gözleri bana bakıyor, gözümün içine, derinlere ve içindeki pis ruhu gözlerimi yakıyor, kemiriyor beni. 

görmek istemediklerimi anlatıyor. beni korkutuyor, yaralıyor. 

sonra bir kadın sesi, anlamadığım dildeki şarkıyı söylüyor kulağıma. fakat ben ne söylediğini anlıyorum. acıdan bahsediyor ve ben onu çelişkilerim ile derinden yaşıyorum. 

çelişkilerimi öldürmek demek son demek. çelişkilerimle yaşamak demek, sonum demek. 

çelişkilerim ve ben birlikte varız. ayırmaya çalıştığımda atılan çığlıklar kabusum. 

bir gün attığım adım, bir gün dinlediğim bir müzik, bir gün sesini duyduğum bir adam, dokunduğum soğuklar, bir gün, bir an, bir ömür, bir ben oluyor. 

her şeyle değişiyorum, her şeyle ilerliyorum, gelişiyor, büyüyor, fazlalaşıyor ve yaklaşıyorum. en güzel anıma. 

sızlıyor şimdi bütün yaralar. hepsi birlikte uyuduğu gibi hepsi birlikte uyanıyorlar. kaldırabilir misin hepsini bir defada. 

mutluluğun en coşkulusunu, amacının olmasını, normal olmayı, temiz düşünceleri, sevebilmeyi kaldırabildiğin gibi bu ve bundan çok daha fazlasını kaldırabilirsin. 

rüyamdaki kadın konuştu benimle, böyle dedi; 

"sen böyle dizayn edilmişsin. 

sen böyle doğru olabilirsin. 

sen kafan ve ruhun arasındaki uçurumda kaybolmamak adına çelişkilerini derinde yaşamalısın. yaşamalı, görmeli, yok saymamalısın. 

yoksa sen bir gün bu rüyadan uyanamazsın..."

yoksa ben bir gün rüyamda devam edeceğim...