Hellö.

Film çeksem adını "Beynimin Izdırabı" koyabilirim. O kadar acıklı ve rahatsız edici düşüncelerim var. Hepsini duyuyorum, anında hissediyorum. Kimi zaman gülüyorum da, kimi zaman elimde kesici bir alet olmadığını düşünüp rahatlıyorum. Zira bazen bir insanı öldürmek düşüncesi hiç o kadar kural dışı gelmiyor. Hatta bir hayli insanlığa bir iyiliğim dokunacak gibi geliyor. Bir insanın yok olması ne kadar dünyayı değiştirebilirse artık.. Bir insanın yalnızca o anda susması, dünyayı ne kadar güzel bir hale getirirse..

Beynimin Izdırabı. Evet mesela anlatıyor birisi konuşuyor, dudaklarının oynadığını fark ediyorum önce, sonra gözler bana dönük "herhalde bana anlatıyor" diyorum. Ses de var demek ki bu gerçekten benim de içinde olduğum bir an. Evet evet. Kesinlikle benimle konuşuyor. 

Peki ne zamandır? 

Konu nedir? 

Son bir iki kelime yakalıyorum. Klasik olabilecek konuları kafamda hızlıca geçip, anahtar kelimelerle eşleştirme yapıyorum. Kilo, makyaj, evlilik, yaş, burç, alışveriş, ev, araba. Evet, bulduk konuyu. Herhangi çok önemli hayat meselesi, konuşuluyor. Yüksek ihtimal karşılıklı. Herhalde cevap vermişim.. 

Şimdi fark ettim ve samimiyetsiz görünmeme çabası ile kısa bir gülümseme. (Hala bir fikrim yok neden bahsediliyor ve niçin ben oradayım) kaçış. Nokta. 

Beynim o sırada kimseyi değil kendini dinliyordu. Çünkü o sırada beynim; 728372 gün önceki olayda nasıl bir tepki verdiğim, 6287 saat önce ki insan ben miydim?, acaba bir gün 98 adet içimde kalmış söylenecekten bir tanesini söyleyebilir miyim?, yalancı mıyım?, bütün bunları neden yapıyorum, yaşamamın manası ne, yaşamama gerek var mı? Bence yok.. İle alakalı, sonu olan veya olmayan, başı kıçı belirsiz hepsi bana ait diyalogla uğraşıyordu. 

Beynim kendine odaklanma şansı vermiyordu. Beynim çoğu zaman kendine en doğal düzeyde, kısa süreli, sosyalleşme adına kurulacak diyaloğa da izin vermiyor. Çünki ben en değerli diyalogları kendimle gerçekleştiriyorum. Çünki ben sadece kendime inanıyor ve sadece kendimi kandırabiliyorum.

Yoktan var edip, görebiliyor, hissedebiliyorum. 

Nasıl yaptığımı görseler hayret ederler. Ya da etmezler bilmiyorum.

Fakat benim beynin susmaz bir yapısı var. Ve bu bir ızdırap. 

Gerçekten var olanları yaşayamaz hale getiriyor. Gerçekten etrafımda dönenleri göremez ve hissedemez hale getiriyor. 

Bugün çığlık duydum. Hiçbir yerden geliyordu. Hiçlikten geldi. Baya duyuldu. Benden başka kimse duyamazdı. 

Geçen gün kalp atışlarımı dinledim. Duyuluyordu. Hissedersin, göğsünde ve bazen karnında. Ben duyuyordum kulaklarım ağrıdı. Uzun sürdü bu..

Ve ben her zaman dinlemedeyim. Kıvranışı olsun, esprileri olsun, şakalar, her şeyle dalga geçmek, her şeye mantık bulmak, her konuda bir laf edebilmek, göt edişleri of hepsi çok tatlı. Canım beynim. Fakat kendi beynim beni ele geçirdi. Ve artık kimseyi duyamaz hale getirdi. Bırakmıyor iki kelam edeyim. Bırakmıyor, dinleyeyim, bırakmıyor beni. Gitmiyor. Beyin. Boş konuşuyor, çok konuşuyor. Gitsin. 

Bugün 8 dakika düşünmediğimi fark ettim. Hayatımdaki çok uzun zamandır en güzel an'dı. Henüz tekrarlanmadı.